نامه 31 نهج البلاغه

باسمه تعالی

سلام

این هم اولین راهنمایی از پدرمون:


احْمِلْ نَفْسَکَ مِنْ أَخِیکَ عِنْدَ صَرْمِهِ عَلَى الصِّلَةِ وَ عِــنْدَ صُدُودِهِ عَلَى اللَّطَفِ وَ الْمُقَارَبَةِ وَ

 عِنْدَ جُمُودِهِ عَلَى الْبَذْلِ وَ عِنْدَ تَبَاعُدِهِ عَلَـــى الدُّنُوِّ وَ عِنْدَ شِدَّتِهِ عَلَى اللِّینِ وَ عِنْدَ جُرْمِهِ

 عَلَى الْعُذْرِ حَتَّى کَأَنَّکَ لَهُ عَبْدٌ وَ کَأَنَّهُ ذُو نِعْمَةٍ عَلَیْکَ وَ إِیَّــــاکَ أَنْ تَضَعَ ذَلِــــــکَ فِی غَیْرِ

 مَوْضِعِهِ أَوْ أَنْ تَفْعَلَهُ بِغَیْرِ أَهْلِهِ لَا تَتَّخِذَنَّ عَدُوَّ صَدِیقِکَ صَدِیقاً فَتُعَادِیَ صَدِیقَــــکَ وَ امْحَضْ

 أَخَاکَ النَّصِیحَةَ حَسَنَةً کَانَتْ أَوْ قَبِیحَةً وَ تَجَرَّعِ الْغَیْظَ فَإِنِّی لَمْ أَرَ جُرْعَةً أَحْلَى مِنْهَا عَاقِبَةً

 وَ لَا أَلَذَّ مَغَبَّةً وَ لِنْ لِمَنْ غَالَظَکَ فَإِنَّهُ یُوشِکُ أَنْ یَلِینَ لَکَ وَ خُذْ عَلَى عَدُوِّکَ بِالْفَضْلِ فَإِنَّهُ

 [أَحَدُ أَحْلَى الظَّفَرَیْنِ وَ إِنْ أَرَدْتَ قَطِیعَةَ أَخِیکَ فَاسْتَبْقِ لَهُ مِنْ نَفْسِکَ بَقِیَّةً یَرْجِعُ إِلَیْهَا إِنْ

 بَدَا لَهُ ذَلِکَ یَوْماً مَا وَ مَنْ ظَنَّ بِکَ خَیْراً فَصَدِّقْ ظَنَّهُ وَ لَا تُضِیعَنَّ حَقَّ أَخِیکَ اتِّکَالًا عَلَى مَا

 بَیْنَکَ وَ بَیْنَهُ فَإِنَّهُ لَیْسَ لَکَ بِأَخٍ مَنْ أَضَعْتَ حَقَّهُ وَ لَا یَکُنْ أَهْلُکَ أَشْقَى الْخَــــلْقِ بِکَ وَ لَا

 تَرْغَبَنَّ فِیمَنْ زَهِدَ عَنْکَ وَ لَا یَکُونَنَّ أَخُـــوکَ أَقْوَى عَلَى قَطِیعَتِکَ مِنْکَ عَلَــــى صِلَتِهِ وَ لَا

 تَکُونَنَّ عَلَى الْإِسَاءَةِ أَقْوَى مِنْکَ عَلَى الْإِحْسَآآانِ وَ لَا یَکْبُرَنَّ عَلَیْکَ‏ ظُلْمُ مَنْ ظَلَمَکَ فَإِنَّهُ

 یَسْعَى فِی مَضَرَّتِهِ وَ نَفْعِکَ وَ لَیْسَ جَزَاءُ مَنْ سَرَّکَ أَنْ تَسُوءَه

چون برادر رشته‏ی مهرت برید                      تو بدو پیوند از راهی جدید

روی اگر تاباند، الفت بیش کن                      بخل اگر ورزد، سخای خویش کن

گر جدائی کرد تو نزدیک شو                         گر خشونت کرد، نرم و نیک شو

گر گناهی کرد عذرش را پذیر                        گوئیا تو بنده‏ای و او امیر

لیکن ای جان پدر بشنو سخن                      با بدان هرگز چنین نیکی مکن

با کسی که بددل و ناراستخوست                 این مدارا نیز، کاری نانکوست

دشمنان دوست را دشمن شمار                   ورنه هستی همچو دشمن، بهر یار

گر خوشایندست پندت یا که نیست                مخلصانه پند دادن، عاقلیست

جرعه جرعه خشم خود می‏بر فرو                 تا شود شیرین از آن کام و گلو

نیست پایانی گواراتر از آن                            که کنی خشم وجودت را نهان

گر درشتی کرد کس، تو نرم باش                   شاید او هم نرم گردد زین تلاش

فضل و بخشش بر عدوی بدمرام                    بر امید دوستی، به، ز انتقام

از برادر گر بخواهی شد جدا                          چاره‏ای دیگر نداری زین قضا

راه برگشتی بر او باقی گذار                         بلکه باز آید چو طی شد روزگار

گر کسی باشد بتو نیکوگمان                          راستی کن تا بیفزاید بر آن

چون کسی یار تو شد حقش مخور                  پرده‏ی کارش مدر، نانش مبر

دست یاری دیگر از آن کس مخواه                   که نمودی حق او، روزی تباه

الحذر زانکه کنی کاری خطا                           که کند بدبخت، یاران ترا

دل مده در دست دلداری گرو                         کو نباشد هیچگه خواهان تو

هان مبادا تا دهی آزار دوست                        یا که کوتاهی کنی در کار دوست

عذر او باشد برای افتراق                              از تو محکمتر برای اتفاق

یا اگر در حق تو بد هم نمود                          مردمان گویند حق با او ببود

کس اگر بر تو کند ظلمی روا                         خرد بین در چشم خود، آن ظلم را

در حقیقت خویشتن بیند زیان                        نفع تو افزون کند در آن جهان

بدمکن با هر کسی شادت نمود                     از بلائی سخت آزادت نمود





/ 2 نظر / 6 بازدید
محمد رضا

خلی خوشحالم که وبلاگ زدی وبلاگ خیلی خوبیه[قلب] رفقات درست حسابی سخته ها [نگران] پس ببخشید اگر در این را کوتاهی کردیم[خجالت] حیف که تا ین لحظه ندانستم کیمیای سعادت رفیق بود رفیق به یاد آقای جواهری

پرهام

پس تو بودی میگفتی پسر خوب این کار وکن اون کار وکن .[وحشتناک][عینک]