رفیقانه

درگاه رسیدن به دوست

سید محمد صالح عامری — Wed, 23 May 2012 15:40:12 GMT

باسمه تعالی

سلام

فرا رسیدن ماه رجب المرجب ، ماه امیر المومنین درگاه ورود به ماه پیامبر و ماه دوست بر همگی مبارک. باشد که غنیمت دانیم این سه ماه مبارک رو.

مى نشینم چو گدا کنــج سرایـت اى دوســــــت
تا که بینم همه شب لطف و عطایت اى دوسـت

آتش هــجر تو در ســـــینه ســـوزان من اســـت
گاه گاهــى نظرى کن به گدایت اى دوســــــــت

هـــاتــف جــــان من غــــم زده با ســــوز و گداز
سر نهاده اســـت به درگاه وَلایــت اى دوســـت

شهریار دل و جــــانِ مـــنِ آشفـــــــته تویــــــى
طالبم طالب آن جود و سخـــایت اى دوســــــت

چشمه سارى است دو چشمـــان گناه آلـــودم
اشک من در طلب عفو و رضایــت اى دوســـــت

سرزمیــــن دل پاییـــزى من، ویـــــران اســــت
روشنى بخـــش دلم را به لقایـت اى دوســــت

دردمنــــــدانه به کــــــوى تـــــــــــو پناه آوردم
واثقــــم تا بنـــــــــوازى به دعایت اى دوســت

طــــــور امید وجــــــــــودم، شده کنعـــــان بلا
یوســــف عشق من افتاده به پایت اى دوست

گرچه تقصیـــــــر من افـزون شده در محضر تو
لیک بـــــردار زمن تیغ بلایـــــــت اى دوســـــت

عالمـــــى والــــــــه و مفتون تواند و «پارسا»
نیـــــــز دارد همه دم، شوق لقایت اى دوست

رحیم کارگر

آنچه دوستی می‌آورد

سید محمد صالح عامری — Mon, 30 Apr 2012 17:26:26 GMT

باسمه تعالی

سلام؛

بعد از مدت ها مجددا مطلبی مناسب برای وبلاگ پیدا کردم. باشد که مورد رضای او قرار گیرد.

امام صادق سلام الله علیه :

ثَلاثَةٌ تُورِثُ المَحَبَّة: الدّینُ والتَّواضُعُ والبَذْلُ

سه چیز است که دوستى مى‏آورد: دین، تواضع، محبت.

میزان الحکمة: ح 3211

لطف رفیق

سید محمد صالح عامری — Sat, 31 Mar 2012 17:12:57 GMT

باسمه تعالی

سلام؛

نمی دونستم مراسم تولد گرفتن برای یه دوست این قدر حال آدم رو عوض می کنه.

از کیک پختنش تا رفتم در خونه شون. از خواب بیدار کردنش. اونم در حالی که فقط 2 ساعت خوابیده بوده باشه!!!

البته همه اش لطف رفیقه

تا ما باشیم اون رو یاد کنیم

قرار با رفیق

سید محمد صالح عامری — Mon, 19 Mar 2012 16:42:36 GMT

یا رفیق من لا رفیق له

سلام ؛

داریم به سال جدید نزدیک می شیم. بیاید این بار یه قراری با بهترین رفیقمون بذاریم. بیایم و بگیم تو این سال می خوام 3 تا چیزی که رفیقمون رو ناراحت می کنه بذاریم کنار.

عید همگی مبارک

-----------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن. امیدوارم حال شما مثل من نباشه ولی لطفا یادتون به من هم باشه

نامردی در حق رفیق

سید محمد صالح عامری — Sat, 25 Feb 2012 16:08:40 GMT

باسمه تعالی

سلام

چقدر نامردیم. چقدر به رفیقمون کلک می زنیم. چقدر در حقش نامردی می کنیم. ولی بازم میژه من تو رو دوست دارم.

این حرف رو با نشونه هاش می زنه. می گه چقدر دوستمون داره

ولی ما هی توبه می کنیم و هی ....

یا رفیق من لا رفیق له

نقش معاشران و دوستان

سید محمد صالح عامری — Fri, 24 Feb 2012 12:19:39 GMT

باسمه تعالی

سلام

مطلبی رو از کتاب اخلاق در قرآن (جلد 1: اصول مسائل اخلاقی) از آقای مکارم آماده کردم. باشد مورد رضای او قرار بگیرد

موضوع دیگری که تاثیر عمیق آن به تجربه ثابت شده و همه علمای اخلاق و تعلیم و تربیت اتفاق نظر دارند، مساله معاشرت و دوستی است. غالبا دوستان و معاشران ناباب و آلوده سبب آلودگی افراد پاک شده اند؛ عکس آن نیز صادق است، زیرا بسیاری از افراد پاک و قوی الاراده توانسته اند بعضی از معاشران ناباب را به پاکی و تقوا دعوت کنند. با این اشاره به قرآن باز می گردیم و اشاراتی را که قرآن به این مساله دارد با هم می شنویم:

1- ومن یعش عن ذکر الرحمن نقیض له شیطانا فهو له قرین - وانهم لیصدونهم عن السبیل ویحسبون انهم مهتدون - حتی اذا جاءنا قال یالیت بینی وبینک بعد المشرقین فبئس القرین. ( سوره زخرف، آیات 36 و37 و 38)

و هر کس از یاد خدا روی گردان شود شیطان را به سراغ او می فرستیم پس همواره قرین اوست - و آنها [ شیاطین] این گروه را از یاد خدا باز می دارند در حالی که گمان می کنند هدایت یافتگان حقیقی آنها هستند! - تا زمانی که (در قیامت) نزد ما حاضر شود می گوید: ای کاش میان من و تو فاصله مشرق و مغرب بود؛ چه بد همنشینی بودی!

2- قال قائل منهم انی کان لی قرین - یقول اءنک لمن المصدقین - اءذامتنا وکنا ترابا وعظاما اءنالمدینون - قال هل انتم مطلعون - فاطلع فراه فی سواء الجحیم - قال تالله ان کدت لتردین - ولولا نعمة ربی لکنت من المحضرین. ( سوره صافات، آیات 51 تا57)

کسی از آنها می گوید: «من همنشینی داشتم - که پیوسته می گفت آیا (به راستی) تو این سخن را باور کرده ای - که وقتی ما مردیم و به خاک و استخوان مبدل شدیم، (بار دیگر) زنده می شویم و جزا داده خواهیم شد؟! - (سپس) می گوید آیا شما می توانید از او خبری بگیرید؟ - اینجاست که نگاهی می کند، ناگهان او را در میان دوزخ می بیند - می گوید: به خدا سوگند نزدیک بود مرا (نیز) به هلاکت بکشانی! - و اگر نعمت پروردگارم نبود، من نیز از احضار شدگان (در دوزخ) بودم!

3- ویوم یعض الظالم علی یدیه یقول یا لیتنی اتخذت مع الرسول سبیلا – یا ویلتی لیتنی لم اتخذ فلانا خلیلا - لقد اضلنی عن الذکر بعد اذجآءنی وکان الشیطان للانسان خذولا. ( سوره فرقان، آیات 27 و 28 و29)

و (به خاطر آور) روزی را که ستمکار دست خود را (از شدت حسرت) به دندان می گزد و می گوید: «ای کاش با رسول (خدا) راهی برگزیده بودم! - ای وای بر من، کاش فلان (شخص گمراه) را دوست خود انتخاب نکرده بودم! - او مرا از یاد آوری (حق) گمراه ساخت بعد از آن که (یاد حق) به سراغ من آمده بود! » و شیطان همیشه خوار کننده انسان بوده است!

تفسیر و جمع بندی

نخستین آیات که در بالا آمد گرچه درباره همنشینی شیطان با غافلان از یاد خداست، ولی تاثیر همنشین بد در اخلاقیات و در سرنوشت هر انسانی روشن می سازد.

نخست می فرماید: «هر کس از یاد خدا روی گردان شود شیطان را بر او مسلط می سازیم که همواره قرین و همنشین او باشد! (ومن یعش عن ذکر الرحمن نقیض له شیطانا فهو له قرین)

( برای نقیض از ماده قیض معانی مختلفی نقل کرده اند؛ بعضی آن را به معنی تسبیب و بعضی به معنی تقدیر و برکندن وبعضی مانند راغب به معنی مسلط ساختن می دانند چرا که قیض به معنی پوست سفیدی است که روی تخم مرغ را گرفته (و آن را احاطه کرده است.)

سپس نقش این قرین سوء (همنشین بد) را چنین بیان می کند که آنها، یعنی شیاطین، راه هدایت و حرکت به سوی خداوند را به روی آنها می بندد و آنها را از رسیدن به این هدف مقدس باز می دارد و غم انگیزتر، این که در عین گمراهی گمان می کنند که هدایت یافته اند! (وانهم لیصدونهم عن السبیل ویحسبون انهم مهتدون) !

سپس به نتیجه آن پرداخته و می گوید: روز قیامت که همه در محضر الهی حاضر می شوند و پرده ها کنار می رود و حقایق فاش می شود، این انسان گمراه خطاب به دوست اغواگر شیطانش کرده، می گوید ای کاش فاصله میان من و تو فاصله مشرق و مغرب بود، چه همنشین بدی هستی! (حتی اذا جاءنا قال یالیت بینی وبینک بعدالمشرقین فبئس القرین)

از این تعبیرات بخوبی استفاده می شود که همنشین بد می تواند انسان را بکلی از راه خدا منحرف سازد؛ پایه های اخلاق را بر روی او ویران کند و واقعیتها را چنان دگرگون نشان دهد که انسان در عین گمراهی خود را در زمره هدایت یافتگان ببیند؛ و به یقین در چنین حالی امکان هدایت و بازگشت به صراط مستقیم غیر ممکن است؛ و زمانی بیدار می شود و به هوش می آید که راه برگشت بکلی بسته شده؛ حتی از تعبیر آیه استفاده می شود که این همنشینان بد در آن زندگی ابدی نیز با او هستند و چه دردآور است که انسان کسی را که مایه بدبختی او شده همیشه در برابر خود ببیند و به او گفته شود بیهوده آرزوی جدا شدن از او را مکن شما با هم سرنوشت مشترکی دارید! (ولن ینفعکم الیوم اذ ظلمتم انکم فی العذاب مشترکون) . ( سوره زخرف، آیه 39)

شبیه آیات فوق، آیه 25 سوره فصلت می باشد که می گوید: «وقیضنا لهم قرنآء فزینوا لهم ما بین ایدیهم وما خلفهم وحق علیهم القول فی امم قدخلت من قبلهم من الجن والانس انهم کانوا خاسرین؛ ما برای آنها همنشینانی (زشت سیرت) قرار دادیم که زشتیها را از پیش رو و پشت سر آنها در نظرشان جلوه دادند؛ و فرمان الهی درباره آنان تحقق یافت و به سرنوشت اقوام گمراهی از جن و انس که قبل از آنها بودند گرفتار شدند؛ آنها مسلما زیانکار بودند! »

در بخش دوم از این آیات، از کسانی سخن می گوید که همنشین بدی داشتند که پیوسته در گمراهی آنها می کوشیدند ولی آنها به لطف و رحمت الهی و با تلاش و کوشش توانسته اند خود را از چنگال وسوسه آنها رهائی بخشند در حالی که تا لب پرتگاه پیش رفته بودند؛ در اینجا نیز سخن از تاثیر فوق العاده همنشین بد در شکل گیری عقائد و اخلاق انسان است ولی در عین حال چنان نیست که انسان مجبور باشد و نتواند با تلاش و کوشش، خویشتن را نجات دهد؛ می فرماید: در روز قیامت بعضی از بهشتیان به بعضی دیگر می گوید من در دنیا همنشینی داشتم که پیوسته به من می گفت آیا به راستی تو این سخن را باور کرده ای که وقتی ما مردیم و خاک شدیم و استخوان پوسیده شدیم، بار دیگر زنده می شویم و به جزای اعمال خود می رسیم (ولی من به فضل الهی تسلیم وسوسه های او نشدم و در ایمان خود ثابت قدم ماندم! )

(فاقبل بعضهم علی بعض یتسآءلون - قال قائل منهم انی کان لی قرین - یقول ءانک لمن المصدقین - ءاذامتنا وکنا ترابا وعظاما ءانالمدینون) ( سوره صافات، آیات 50 تا53)

در این هنگام او به فکر همنشین نااهل قدیمی خود می افتد و به جستجو برمی خیزد و از همان اوج بهشت نگاهی به سوی دوزخ می افکند و ناگهان او را در وسط جهنم می بیند (فاطلع فراه فی سوآء الحجیم)

به او می گوید به خدا سوگند نزدیک بود مرا نیز به هلاکت بکشانی و همچون خودت بدبخت کنی و اگر لطف الهی و نعمت پروردگارم شامل حال من نبود من نیز امروز در

آتش دوزخ احضار می شدم (قال تالله ان کدت لتردین ولولا نعمت ربی لکنت من المحضرین) .

مجموع این آیات بخوبی نشان می دهد که همنشین بد، انسان را تا لب پرتگاه دوزخ می برد و اگر ایمان قوی و تقوا و لطف پروردگار نباشد در آن پرتگاه سقوط می کند!

در سومین بخش از آیات مورد بحث، سخن از تاسف و تاثر عمیق ستمگران در قیامت است که از انتخاب دوستان ناباب تاسف می خورند؛ چرا که عامل اصلی بدبختی خود را در رفاقت با آنان می بینند؛ می فرماید: و (به خاطر آور) روزی را که ظالم دست خویش را از (شدت حسرت) به دندان می گزد و می گوید: ای کاش (با رسول خدا) راهی برگزیده بودم! ای وای بر من! کاش فلان (شخص گمراه) را دوست خود انتخاب نکرده بودم! او مرا از یادآوری (حق) گمراه ساخت بعد از آن که (یاد حق) به سراغ من آمده بود! و شیطان همیشه خوار کننده انسان بوده است! (ویوم یعض الظالم علی یدیه یقول یالیتنی اتخذت مع الرسول سبیلا - یا ویلتی لیتنی لم اتخذ فلانا خلیلا - لقد اضلنی عن الذکر بعد اذجآءنی وکان الشیطان للانسان خذولا)

به این ترتیب، ستمگران در قیامت، نخست از ترک رابطه با پیامبر شدیدا اظهار تاسف می کنند، و سپس از ایجاد رابطه با افراد آلوده و فاسد؛ و بعد با صراحت، عامل اصلی گمراهی خود را همین دوستان منحرف و آلوده معرفی می کنند! و حتی تاثیر آنها را بالاتر از تاثیر پیامهای الهی (البته در بیمار دلان) می شمرند؛ و از تعبیر آخرین آیه، استفاده می شود که دوستان بد جزء لشکر شیطانند؛ و یا به تعبیر دیگر، از شیاطین انس محسوب می شوند.

قابل توجه این که، در این آیات تاسف این گروه را با جمله «یعض الظالم علی یدیه؛ ظالم هر دو دست خود را به دندان در آن روز می گزد» بیان فرموده؛ و این آخرین مرحله تاسف است؛ و این در موارد ضعیفتر، انسان انگشت خود را به دندان می گیرد و در مرحله بالاتر، پشت دست را به دندان می گزد و در مراحل شدید هر دو دست خود را یکی بعد از دیگری به دندان می گزد؛ و در حقیقت این یک نوع انتقام گیری از خویشتن است که چرا

کوتاهی کردم و با دست خود وسائل بدبختی خویش را فراهم کردم!

آنچه از آیات فوق و بعضی از آیات دیگر قرآن بخوبی استفاده می شود این است که دوستان و معاشران و همنشینان در سعادت و شقاوت انسان تاثیر فوق العاده ای دارند؛ نه تنها اخلاق و رفتار افراد را تحت تاثیر قرار می دهند، که در شکل گیری عقائد آنها مؤثرند؛ اینجاست که یک استاد اخلاق باید همواره با دقت تمام افراد تحت تربیت خود را از این نظر مورد توجه قرار دهد؛ مخصوصا در عصر و زمان ما که نشر وسائل فساد از طریق دوستان ناباب به صورت وحشتناکی در آمده و یکی از سرچشمه های اصلی انواع انحرافات را تشکیل می دهد.

آداب رفاقت

سید محمد صالح عامری — Fri, 10 Feb 2012 07:13:11 GMT

باسمه تعالی

سلام

این بار مطلبی را از منبعی پیدا کردم که با مطالب گذشته خیلی تناسب دارد. باشد که مورد رضای او قرار گیرد.

آداب رفاقت

گنجینه - مرداد 1380، شماره 6

پدید آورنده : نامشخص ، صفحه 41

دوستی للّه

با هر که اراده ی رفاقت داری باید اغراض دنیویه از رفاقت او نداشته باشی، زیرا که مأیوس خواهی بود. بلکه دوستی تو با او للّه و فی اللّه باشد و اخبار اهل البیت در مدح این گونه دوستی متواتر معنوی است، پس بعد از تحقق این غرض آن وقت باید اموری چند هم در آن طرف مقابل ملحوظ باشد، چه این که هر کسی صلاحیت اخوت فی اللّه را ندارد و باید جامع صفات چندی اقلاًّ باشد و لذا رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: آدمی بر دین دوست خود است؛ پس هر کس از شما باید بنگرد که با چه کسی دوستی می کند.

صفات دوست

اول: باید عاقل باشد، یعی هر کاری را عَلی ماهُوَ عَلیه بداند ولو به یاد گرفتن از غیر باشد؛ زیرا که خیری در صحبت احمق نیست، از بدیهیات اولیه است که احمق می خواهد خیری به تو برساند، ضرر می رساند، چه دینی و چه دنیوی، از روی بی شعوری و خیرخواهی به اعتقاد خودش.

دوم: این که حسن خلق داشته باشد، مطلق عاقل بودن کافی نیست زیرا که بسی عاقل و زیرک است که یک از دو قوه ی شهویه و غضبیه بر او غالب آمده، از این جهت بر خلاف مدرکات عقل خود می افتد [بدون توجه و بدون این که خود بداند] مفاسد عظیمه بر او بار خواهد شد.

سوم: این که از اهل صلاح و تقوی باشد، زیرا که فاسق بعد از آن که از مخالفت پروردگار خود جل و علا پروا نداشته باشد، از مخالفت تو پروا ندارد و او دائر مدار هوای خودش است به حسب اختلاف اغراض هر ساعتی متلوّن [تغییر رنگ یافته] به لونی است. شاهد بر اصل مدعا آیه ی شریفه: «پس روی بتاب از کسی که از یاد ما روی گرداند و جز زندگی دنیا نخواست» است؛ مفاسد دیگر هم دارد، من جمله این است که معاشرت اهل فسق معاصی را در نظر شخص، مرهون می گرداند.

چهارم: اهل بدعت نباشد، چه این که علاوه بر خوف سرایت از او یا شمول عذاب و لعنت بر این شخص در روایت است: «مصاحبت و مجالست با اهل بدعت نکنید، تا پیش خدای عزّوجل شما هم یکی از آن ها باشید».

پنجم: این که باید حریص بر دنیا نباشد. همانا هم نشینی با چنین کسی به منزله ی زهری کشنده است [ممکن است [بر تو هم سرایت نماید به سبب دزدی طبیعت.

حقوق دوست

باری اگر رفیقی متصف به صفات حمیده پیدا کردی باید قدر او را بدانی و او را به آسانی از دست ندهی، مراعات حقوق او را بنمایی، بر تو چند قسم حق پیدا خواهد کرد.

حق مالی: باید بذل مال در حق او بکنی، لیکن مراتب دارد، پست ترین مراتب آن، آن است که او را به منزله ی خادم و عبد خود قرار بدهی، اگر حاجتی به مال تو به هم بست، آن را روا کنی، پیش از آن که او خواهش کند و اگرگذاری که کار به سؤال رسید، تقصیر کرده ای.

مرتبه دوم آن است که او را به منزله ی نفس خود فرض کنی که شریک در مال تو باشد بالسویه [به طور مساوی[مرتبه سوم آن است که مال را ایثار کنی؛ اگر چه خودت محتاج باشی.

مرتبه ی بالاتر از این ایثار در نفس است ؛ کما این که علی علیه السلام در لیلة المبیت، ایثار نمود. دست هر کس به دامن مرتبه ی چهارم نرسد، لیکن از بذل مال نباید کوتاهی نماید که در شرع مطهر به غایت مطلوب است، «همانا بیست درهم که در راه خدا به برادر خویش عطا کنم، نزد من از صد درهم که بر مساکین صدقه دهم دوست داشتنی تر است».

حق دوست نسبت به زبان

حقی است او را به خصوص نسبت به زبانت و این هم چند قسم است: اول این که ساکت باشی از معایب او چه در حضور او، چه در غیاب او بل باید تجاهل کنی، اگر خواسته باشی آن شخص دارای آن صفت نباشد باید به طریق رأفت و مهربانی نرم نرم به خورد او بدهی؛ بلکه قهرا از سرش بیرون برود و همچنین از کشف اسرار او حتی برای نزدیک ترین دوستان خود. باید راز او را در قلب خود نگهداری؛ زیرا که اظهار آن از پلیدی های طبیعت و خبث [زشتی[باطن است، بلکه از جهل و حماقت است. علی علیه السلام فرموده اند: «قلب شخص نادان در دهان اوست و زبان شخص خردمند در قلب وی است».

پس حفظ اسرار چه مال غیر باشد، چه مال خودش از الزام لزومات است، این بابی است در اخلاق که حِکَم و مصالح زیاد دارد که این اوراق گنجایش آن ها را ندارد و همچنین ساکت باید باشد از قدح [نکوهش] در اهل و اولاد او و اصدقای او بلکه از خودش نگوید ،سهل است، از دیگران هم نباید نقل نماید، چه این که تأَذّی اولاً از این حاصل گردد بعد از منقول عنه؛ به خلاف مدح منقول از غیر. حاصل باید ساکت باشد از هر مکروهی از طبع او مگر از شرع مطهر امر به اظهار داشته باشد؛ در این هنگام بدش هم بباید ضرر ندارد، چه در واقع احسان است. بالجمله شخص باید عیبجو و عیبگو نباشد، که این صفت فی حدّ نفسه از صفات مهلکه است و چیزی که انسان را آرام می کند از عیب جویی دیگری، آن است که معایب خود را ملتفت [آگاه] باشد.

محبت برای کی؟

سید محمد صالح عامری — Mon, 23 Jan 2012 15:25:47 GMT

باسمه تعالی

سلام؛

فرا رسیدن ایام شهادت آقا علی ابن موسی الرضا رو تسلیت می گم

احتمالا این جزو آخرین پست هام قبل از سفر باشه. اگه زنده بودم ان شاء الله بازهم این مسیر رو ادامه می دم و بسیار منتظر کمک شما عزیزانم. دست به دست هم بدیم که یه کاری انجام بشود.

اما حرف این دفعه ام. این بار یه حرف دله:

محبت باید برای خدا باشه. حتی برای دل خودت هم نباشه.

اگه این محبت برای خدا باشه، اگه قدر هم نبینی باز عمل می کنی. اگه ناسپاسی هم ببینی باز عمل می کنی.

اونایی که وسط رفاقت کم می آرند برای اینه که برای خدا رفاقت نکردند.

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من

آری به یمن لطف شما خاک زر شود

در نهایت از همه بزرگواران و عزیزان التماس دعا دارم. تعجب نداره که. دعا کنید که ....

حق همنشین و رفیق در رساله حقوق امام سحاد (ع)

سید محمد صالح عامری — Sat, 21 Jan 2012 12:31:26 GMT

باسمه تعالی

سلام؛

فرارسیدن 28 صفر و 30 صفر را به شما تسلیت عرض می کنم. بخشهایی از رساله حقوق امام سجاد در مورد حق همنشین و رفیق را انتخاب کردم. امیدوارم که مقبول حضرتش واقع شود.

در ضمن از همه رفقا التماس شدید دعا دارم. اوضاعم به شدتت به هم ریخته. خواهشا ...

حق همنشین و رفیق در رساله حقوق امام سجاد (ع)

وَ أَمّا حَقّ الصّاحِبِ فَأَنْ تَصْحَبَهُ بِالْفَضْلِ مَا وَجَدْتَ إِلَیْهِسَــــبِیلًا وَ إِلّا فَلَا أَقَلّ مِنَ

الْإِنْصَافِ وَ أَنْ تُکْرِمَهُ کَمَایُکْرِمُکَ وَ تَحْفَظَهُ کَمَا یَحْفَظُکَ وَ لَا یَسْبِقَـــکَ فِیمَا بَیْنَکَ

وَبَیْنَهُ إِلَى مَکْرُمَةٍ فَإِنْ سَبَقَکَ کَافَأْتَهُ وَ لَا تُقَصّرَ بِهِ عَمّایَسْتَحِـــــــقّ مِنَ الْمَوَدّةِ

تُلْزِمُ نَفْسَکَ‏ نَصِیحَتَهُ وَ حِیَاطَتَهُ وَمُعَاضَدَتَهُ عَلَى طَاعَةِ رَبّهِ وَ مَعُونَتَهُ عَلَــــــــى

نَفْسِهِ فِیمَا لَایَهُمّ بِهِ مِنْ مَعْصِیَةِ رَبّهِ ثُمّ تَکُونُ عَلَیْهِ رَحْمَةً وَ لَا تَکُونُعَلَیْهِ عَذَاباً وَ

لا قُوّةَ إِلّا بِاللّهِ

حق رفیق:

و اما حق هم صحبت این است که چندان که راهى مى‏یابى و توانى با احسان با او هم صحبتى کنى وگرنه دست کم به انصاف با او رفتار کنى و او را به اندازه‏اى که گرامى‏ات مى‏دارد، ارجمند شمارى و همان گونه که تو را نگه مى‏دارد نگاهش دارى، و در هیچ گرامی داشتى در میانه شما بر تو پیشى نجوید و اگر پیشدستى کرد، جبرانش کنى و تا آنجا که شایستگى دارد در دوستى او کوتاهى نورزى. خود را بر آن دارى که خیرخواه و نگهدار و یاور او در فرمانبردارى پروردگارش، و کمک او به خویشتن در اینکه نافرمانى پروردگارش نکند، باشى. سپس (باید بر او) رحمتى باشى نه زحمتى. و (لا قوة الا بالله ) و نیرویى نیست جز به خدا

وَ أَمّا حَقّ الْجَلِیسِ فَأَنْ تُلِینَ لَهُ کَنَفَکَ وَ تُطِیبَ لَهُجَانِبَکَ وَ تُنْصِــــفَهُ فِی مُجَارَاةِ

اللّفْظِ وَ لَا تُغْرِقَ فِی نَزْعِاللّحْظِ إِذَا لَحَظْتَ وَ تَقْصِدَ فِی اللّفْظِ إِلَى إِفْهَـــــــــامِهِ

إِذَالَفَظْتَ وَ إِنْ کُنْتَ الْجَلِیسَ إِلَیْهِ کُنْتَ فِی الْقِیَامِ عَنْهُبِالْخِیَارِ وَ إِنْ کَانَ الْجَالِسَ

إِلَیْکَ کَانَ بِالْخِیَارِ وَ لَا تَقُومَإِلّا بِإِذْنِهِ وَ لا قُوّةَ إِلّا بِاللّهِ.

حق همنشین:
و اما حق همنشین تو اینست که با او نرم خو باشى. و در سخن گفتن با وى به راه انصاف روى و از آنجا که نشسته اى جز با رخصت او برنخیزى. - و آنکه نزد تو نشیند تواند که بى رخصت تو برخیزد - و لغزش او را فراموش کنى. و خوبى‌هاى او را حفظ کنى و جز سخن نیک به گوش او نگویى.

عوامل بر هم زننده دوستی

سید محمد صالح عامری — Sun, 15 Jan 2012 17:18:27 GMT

باسمه تعالی

سلام ؛

فکر کنم خیلی مبتلاء به مون باشه. البته امیدوارم دچارش نشیم

امام علی (ع):

هر گاه مرد برادر خود را ناراحت(یا خجالت زده) کند، او را از دست بدهد. (منتخب میزان الحکمه – حدیث 3502)